|
از دست کبریت کاری ساخته نیست،ما هرگز به بهشت برنمی گردیم ،تو هیچ وقت آدم نمی شوی
|
ایـن روز هـا
لـب خـنـدهـای ژکونـد تـحـویـل مـی دهـم
مـنـحـنـی خـنـده هـایـم را روی لـب هـایـت جـا گـذاشـتـم /.
پی نوشت : حـال روزمـان بـهـتـر اسـت /.
پی نوشت : ایـن نـوشـتـه هـیـچ مـخـاطـب خـاصـی نـدارد /.
هـر روز
در تـاریـک تـریـن کـنـج کـافـه مـی نـشـیـنـم
و قـهـوه دلـتـنـگـی را تـلـخ تـلـخ مـی نـوشـم
و بـه روزهـایـی فـکـر مـی کـنـم
کـه پـیـش روسـت
کـه طـنـاب دار شـد بر گـردنـم
و مـرا از داری بـه نـام روزگـار آویـزان کـرده
و مـن دسـت و پـا مـی زنـم و جـان مـی کـنـم /.
پ.ن : حـال و هـوای ایـن روزهـا نـامهـربـان هـسـت و دلـگـیـر /.
بـهـار و ایـن
هـمـه
دلتـنـگـی (!)
+ رفـیـق جـونـی هـای عـزیـزم . روزهـایـتـان بـهـاری .
+ سال نــــــــــــو مـبـارکـــــــــ
این بهار که بیاید
دچار خواهم شد
مانند یک بذر
سر از خاک در می اورم
جوانه می زنم
سبز می شوم
جوی ِ آبی می شوم
از دل کوهی جاری شده
تا دل دشت
تا دل دریا
می دوم
پرنده ای می شوم
بر فراز بلندترین نوک درخت
ترنم بهاری سر می دهم
درختی می شوم
شاخ و برگ می دهم
شکوفه و عطر بر زمین می پراکنم
دخترک گل فروشی می شوم
و بر در هر خانه ای
بنفشه ای می نشانم
نسیم بهاری می شوم
در گیسوان دختران شهر پیچ و تاب می خورم
بهار که بیاید
دچار می شوم
دچار ....!
بـهـار کـه بـیـایـد
شـاخـه و بـرگ مـی دهـم
شـکوفـه مـی کـنـم
شـکوفـه ...!
ریـشـه هـایـم را از زمـیـن بـر مـی دارم
راه می افـتم
در کـوچـه و بـازار هـای مـرده شـهـر
بـه مـردمی کـه تـا نـوک بـیـنـی شـان را بـیـشـتـر نـمـی بـیـنـنـد
شـکـوفه و شاخ و بـرگ هـدیـه مـی دهـم
بـعـد پا کـوبـان
مـی دوم
تـا دشـت ، تـا کوه ، تـا دریـا
کـوچـه ها ، خـیـابـان هـا ، شـهـر هـا را
شـکـوفـه بـاران مـی کـنم
فـقـط کـافـیـسـت بـهـار بـیـایـد
پ.ن : این بهار حس خوبی دارم / حس می کنم دچار شده باشم
پ.ن : بهار در راه من زودتر بیا !
شنیده ام
از اعجاز عشق برای این کوردلان گفته ای
اینان که چشمان بند یک زر است
عشق به چه کارشان آید ؟!
گفته ای
با عشق به آسمان ها می توان پرواز کرد
انان که به طیارهایشان دل خوش کرده اند
پرواز به چه کارشان می آید ؟!
گفته ای
عشق قداست دارد و همه ما به نوعی عاشق متولد شده ایم
اینان که عشق را در هرزگی هایشان خلاصه کرده اند
دیگر قداست چه معنایی برایشان دارد ؟!
در سرزمین گندم نمایان جو فروش
همه پنبه به گوش مانده اند .
اینجا شغالان زودتر از آنچه فکرش را بکنی
پیراهن یوسف را دریده اند
هی !
پیامبر عشق و دوستی
اینجا آدم های زیادی آب در هاون کوبیده اند
راهت را بگیر برو
این گل های که لگد می کنی
آدم های خوبی نمی شوند .!!!
بادبادک های روز های کودکی اوج بگیر . هوای اینجا نفس گیر شده است .
کودکان این شهر در آروزی های پر زرق و برق غرق شده اند .
جز چند بچه کسی دیگر رویای ساده پرواز را به خاطر ندارد .
پرواز کنید ، اینجا آدم هایش دل خوش اند به چند طیاره دست ساخت که هر روز از بالای
سرشان می رود و دود می کند .
اینجا دیگر از رنگ های زیبای رنگین کمان خبری نیست
همه چیز این شهر خاکستری شده است ...
خاکستری .........بادبادک روزهای کودکی .................... اوج بگیر ......
هـنـوز هـم بـا تـو
عـطر گـل هـای نـارنـج اسـت
مـی شـود از لـبـانـت
عـطر گـل هـای هـمـیـشـه بـهـار را
مـزه مـزه کرد
آغـوشـت را کـه وا مـی کـنـی
جـوانـه مـی زنـم
بـهـار در راه مـن
زودتـر بـیـا
زمـسـتـانـم !
دلتان که گرفت
شتاب کنید با یک دوربین ثبتش کنید
یا با یک تلسکوب نگاهش کنید و لذت ببرید
یا سجاده پهن کنید و خدا رو شکر کنید
یا بی تفاوت بگذرید و بگویید تو چی میگی این وسط ؟
یا زنگ بزنید به یک لوله باز کنی .
یا در دلتان را گِـل بگیرید
یا هراز جور کار دیگر ........
اگر این کارها جواب نداد
پس لطف کنید
بروید و کپه ی مرگتان را بگذارید /.
که درد می شوند
روحت را می آزارند
و تنها
به قلمی
به کاغذ
سفیدی
آرام می گیرند
زینب رکاوندی
وقتی واقعیتی ناگفتنی بود
یا باید سکوت کرد
یا باید شعر نوشت
بیژن جلالی
مـن دفـن خـواهـَم شـد
زیـر آوار ایـن کـلـمـات
مـن دفـن خـواهـَم شـد
بـاپـیـشـرفـت ایـن شـعـر
روح مـن از حـرارت ایـن کـلمـات
از دوزخ عـلـامـت هـاے مـکـرر سـوال
از نـشـانـه هـاے بـهـت و خـیـرگـے
کـه مـدام تـه هـر عـبـارت تـکـرار مـے شـونـد
و از سـنـگـیـنـے واژه درمـانـدگـے
خـرد خـواهـم شـد
د ر م ا ن د ه
خـواهـَم شـد.
مـصـطـفـے مـسـتـور
آدمها چه موجوداتی دلگیری هستند
وقتی سوزنشان را نخ میکنی
تا برایت دروغ ببافند ...
چقدر میچسبد سیگارت را در گوشه ای بکشی
و هیچ کس با خنده های تو / به عقده هایش پی نبرد
نـاشـنـاس
شبیه مردی شده ام
که پشت دود سیگارش
با خود می گوید : باید ترک کنم
سیگار را
خانه را
زندگی را
و باز
پُکی دیگر می زند به…
مرتضی محمودی
گلوی آدم را
باید گاهی بتراشند
تا برای دلتنگی های تازه جا باز شود.
دلتنگی هایی که جایشان نه در دل
که در گلوی آدم است
دلتنگی هایی که می توانند آدم را خفه کنند. . .
مریم مومنی
نوشته هایم مخاطب خاص ندارد
این ها صرفا پرگویی های یک بازمانده آسمانی هست
کپی کردن بدون نام نویسنده و منبع ممنوع می باشد
در صورتی که بی وجدان و بی اخلاق باشید مانعی ندارد.
آرشیو فروردین 1391
اسفند 1390
بهمن 1390
دی 1390
آذر 1390
آبان 1390
مهر 1390
شهریور 1390
مرداد 1390
تیر 1390
خرداد 1390
اردیبهشت 1390
فروردین 1390
اسفند 1389
بهمن 1389
دی 1389
آذر 1389
دوستانم
بــايـد بـاور كـنم
نقطهـ... چیـ ن تا خدا
از ماه بوی کتان سوخته می آید
واگويه هاي در هم ِ يك عروسك ِ نخ نما
خـــُــدا/ دلـــــــم / م ـــَن
پــلـاکـــــ سـ ی
دُخـتـ ـری از دیــ ـار آبـــــان
سـَمـفــــ ـونـی - بـ ـاران
رؤیای ِ تب دار ِ یک کولی وش
سُـ ـکـ ـوت ِ بـ ـاران
دل خواسته هاي الناز
بیــگانـــــ؟ـــــه
خیس تر از باران
سکوت تلخ
نبض یک آغوش
تمام قلبت را به من بدهکاری
یک دختر تیری
جنگل سکوت
اتوتک توت و متک
لـطفآ در قَـــلب مَــن سـیگإر نَـکـشید
گنجشک خیس
پرواز قاصدک
یادداشت های لیدی اف
...روایت مـــــاه از نیمـه
دچــار ♥ یـــــعنے عــــــاشقـــ ♥
خیال خام
محمد مرادی نصاری
ماه بی تردید
کافه احساس
مینیمال هایی برای زندگی
پا برهنه تا ماه
از فرط بیکاری نویسنده شده ام
طمع گس خورشید
روی ماه خداوند را ببوس
مـژگـان بـانـو
سید علی صالحی
به پنجره فکر می کنم
طعم خیال می دهد آغوشت
درد نوشته های یک روشن فکر نما
اقامتگاه مجازی
هارمونی تنهایی
یک فنجان با من باش
عشق لیمویی
کاشی ها را خیال من آبی می کند
Alt + F4
و خدایی که در این نزدیکیست
مــرگ مـعلق
خوشم اگر که حقیرم ، حقیر ِخوبانم
شاعر شنیدنیست ولی میل توست
m0ZHGAN
